Bij De Haske verscheen de CD “Cantica“, met daarop 2 werken van Jacob de Haan. Daarop ook de Cantica de Sancto Benedicto, zoals we ze vorig jaar live brachten op de WASBE-conferentie in Killarney.
Op YouTube vind je eveneens een promofilmpje
Orkeststage volwassenen
In het weekend van 6 en 7 september 2008 organiseert Vlamo W-VL een orkeststage voor volwassenen. Componist/dirigent Bert Appermont zal twee dagen werken aan een concertprogramma dat op zondag om 18.30 uur uitgevoerd wordt voor het publiek. Vanaf vrijdagavond kun je overnachten (met ’s avonds een inspeelrepetitie) ofwel kiezen voor een overnachting enkel op zaterdag. Deze stage is een verrijking voor iedereen (goed/minder goed) en geeft ons jaarlijks heel positieve commentaren. Dit alles vindt plaats in De Lork, Kemmel. Inschrijven kan nog tot 19 augustus. Voor meer info en online inschrijven zie www.vlamowest.be.
Programma:
Bravissimo (Naoia Wada)
Saga Maligna (Bert Appermont)
Sword of Honour (Tom De Haes)
Hymnus Pastorale (Bert Appermont)
Soundtrack Pirates of the Caribbean: at world’s end (Hans Zimmer, arr. Ted Ricketts)
Bessarabyanke (Sjaak van der Reijden)
What a feeling (Bart Picqueur)
We hopen je te mogen verwelkomen!
trefpunt Vlamo West-Vlaanderen
J.B. De Jonghestraat 1/1
8500 Kortrijk
056 32 49 92
west.vlaanderen@vlamo.be
Verslag nationale defilé
Hallo beste Belgen, twee van de drie musketiers gingen het land gaan vertegenwoordigen op 21 juli in Brussel bij de koning (helaas was de derde op missie in Frankrijk). We moesten veel te vroeg opstaan voor een vakantiedag om onze trein te halen richting Brussel. Na een overstap in Gent kwamen we aan in Brussel-Centraal. Aangekomen bij de anderen was het een prettig weerzien, knuffels en zoenen vlogen in het rond. Aangezien we terug bij het leger waren moesten we weer gehoorzamen aan de echte militairen. Dus gedaan met knuffelen. Na snel ons instrument uitgepakt te hebben, kregen we een nieuwe plaats in het korps dat nu gelukkig aangevuld was met de stageairs van de andere stages (luchtmacht en de marine). Heel de voormiddag marcheerden we rondjes op het Paleizenplein. Toen iedereen het beu was en honger begon te krijgen gingen we naar de bussen die ons naar de kazerne van Evere brachten. Tijdens het eten ontdekten we dat de parachutisten veel te kort haar hadden en dus werden ze afgekeurd door de meisjes. Toen we na het eten naar buiten gingen zagen we matrozen die verdacht veel gelijkenissen vertoonden met Peppie en Kokkie. Omdat het regende oefenden we in een veel te kleine turnzaal. Na alles nog eens grondig door genomen te hebben namen we terug de bus naar Brussel waar ons geduld op de proef gesteld werd. Er stond al een menigte van jewelste naar ons te gapen (het kon ook niet anders want we hadden knalgele regenjasjes aan). Eindelijk was het moment aangekomen waarbij we onze kunsten mochten vertonen, alhoewel we eruitzagen als kanaries waren we toch even pechvogels omdat het begon te regenen maar als echte militairen lieten we ons niet afschrikken en speelden we fantastisch mooi terwijl we passeerden voor de Koninklijke tribune. Toen we de straat uitgemarcheerd waren stond ons een verassing te wachten we kregen allemaal cola en chips (met gratis tatoo). Met ons handen vol chips en cola moesten we alweer terug naar een andere plaats en voor de verandering stonden we daar alweer een eeuwigheid te wachten. Voor de tweede keer marcheerden we het plein op en moesten we stoppen voor de Koninklijke tribune. Onder leiding van Alain Crepin speelden we de Europese hymne en de Nationale hymne en omdat we de Brabançonne vanbuiten moesten kennen konden we goed de koning bespioneren. Als de muziekkapellen weggemarcheerd waren mochten wij ook aftreden en om het af te leren speelden we nog vier keer hetzelfde stuk tot we bij de bus waren. Hier liep onze dag ten einde en moesten we alweer afscheid nemen van onze vriendjes.
Bieke & Stephen
Stax - Jelle Tassyns
Een verhelderende uitleg rond het werk “Stax”, en verder ook een biografie van de componist Jelle Tassyns:
Funk was originally a nickname for the music style that had taken its rise around the 60’s and 70’s in black America. It was a powerfull merge of soul, gospel and rhythm ‘n blues. In place of a swinging refrain or a beautiful melody, came the groove. The different rhythms were placed against each other, en were the base of long improvisations. Instruments that were mostly used melodical before, were used in a more rhythmical way (hammering on the piano, pizzicato like effects in the horns).
Stax was one of the first labels that produced and promoted this new genre. Not like the more commercial ‘Mototown’, Stax became the home of the real, untamed funk. This piece is a heritage to the funk and the great funketeers. Not just by imitating it, but by taking over its main features: the fluctuating improvisatorial form, repetitive grooves, polyrhythms and wild solo’s. Just like the funk this piece has a fluctuating, open form. In essence the piece is build around three the themes (’grooves’), whome are treated each in there own ways. They all have one thing in common: the obsessive rhythmical structure. Like in the funk the proces of ’shifting patterns’ is very important: two or three different patterns were placed against each other in such a way that they form an always rotating rhythmical structure.
Stax is an attempt to bring two worlds together: the feel of the popular funk, with the more cerebral methods of the contemporary music. This two worlds can seem so far away from each other, but when we take a closer look, they seem to have more in common than we thought at first.
In this way Stax is not only an attempt to bring two music styles together, but it is a call for the listener, to think about his own attitude and to drop his prejudices about music and life.
Bij Sint Jacobs, Gentse Feesten, vrijdag 25 juli, 23u
FILIP DE FLEURQUIN & HAPPY IN THE SHADE
Filip de Fleurquin trad op met Stekelbees, De Crèche Band, Risky Blues, werkte samen met de schrijvers Geertrui Daem en Erik Vlaminck en toert met Mong Rosseel. Het type (h)eerlijke muzikant dat de stiel leerde door overal en veel op te treden, en met de ogen en oren te stelen van de Groten uit de blues, jazz, country, soul en folk. Alhoewel ‘de stiel’ voor hem eigenlijk geen werk is: “een muzikant gaat niet naar zijn werk, een muzikant gaat spèlen”. Filip de Fleurquin zingt over de pijn en vreugde van lief hebben en liefde krijgen, over reizen en terugkeren en, vooral, over de geneugten van het leven. Voor Happy in the Shade haalt hij 15 smeedijzeren songs boven en o.a. gitarist Filip Verneert en de 3-koppige blazerssectie The Blue Horns (inclusief uw vertrouwde Vooruit-dirigent) binnen.
3 musketiers van de jeugdharmonie maakten het leger onveilig Alé.. dat was de bedoeling
Hey beste lezer,
hier volgt een verslag over een gevaarlijke, avontuurlijke, uitputtende maar toch zeer geslaagde muzikale 5-daagse bij de Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen.
Goed, hier gaan we dan
Maandag 7 juli 09.00
Margo, Stephen en ik komen aan in de kazerne van Heverlee waar we 5 dagen opgesloten werden. Na een snel afscheid van de ouders kregen we een uiterst interessante rondleiding op het domein (humhum) Veel was er niet te zien aangezien alle militairen weg waren. Na de rondleiding zochten we onze weg terug naar de slaapblok. Jongens en meisjes apart in een slaapzaal. Nadat ieder een bed gekozen had, kregen we een hele uitleg waarvan we net geen hartaanval kregen. Een verkorte versie: Goeiemorgen iedereen, vanaf nu heeft iedereen zijn legerpet (met vlekskes!) altijd aan buiten zoniet: Pompen. Heb je ze binnen aan: Pompen. Handen in de zakken: Pompen (é Stephen 
Opstaan om 06.45 dan heb je een half uur om naar de andere blok te lopen, te douchen en je bed op te maken. Jaja, de jongens hebben afgezien, helaas mochten we hun kamer niet binnen om te helpen. Maar als ik heel eerlijk moet zijn werd mijn bed ook een paar keer afgekeurd :s Of de hoeken waren niet mooi afgerond of er zaten teveel kreuken in of de witte boord was te groot. Gelukkig voor mij kon Margo goed bedden opmaken. Voor de mensen die niet weten hoe een legerbed eruit ziet volgt een korte schets: dunne matras, groene, stoffige dekens en laken met gele plekken op (kwil niet weten waar die plekken vandaan komen) en een grijs kussen zonder sloop. Wees dus maar gelukkig dat je na de repetitie in een deftig bed kan kruipen.
’s Middags kregen we een partiële repetitie. Voor het concert moesten we zelf onze bindteksten schrijven. Er was 1 klein probleempje: dat moest afwisselend Nederlands en Frans zijn. Of zoals Harmen, 1 van de afblaffers (=begeleiders), het zei: Flamandrofones (hier moet wel bijgezegd worden dat hij die ochtend waarschijnlijk een kater had). Op het programma stonden o.a.Hongaarse dans nr5, Slavia, An Amarican in Paris en Un poco cinco! Na ons avondeten hoopten we vurig op een beetje vrije tijd. Niets was minder waar! We kregen onze 1ste keer drill. Wat had Patrick een luide stem: Links!…Links!…Gauche!…Gauche!…Links! Rechts! Links! 1! 2!
Dinsdag werden we zoals voorspeld om 06.45 gewekt. Iedereen haastte zich naar de douches. Wat voor velen een enorme ontgoocheling was: koud water, harde straal en natte kleren als die van het haakje gevallen waren… Na het douchen snel terug naar de kamer om de bedden op te maken, klakske pakken en wachten tot Gert-Jan (bastrombonist van de grote) begint te tellen. Gelukkig telde hij niet te snel en stonden we netjes op tijd op ons juiste plaats om marcherend te gaan eten. Onze voormiddagen waren altijd hetzelfde: repeteren en vanaf 10.30 kwamen de echte grote Gidsen erbij om een duwtje in de rug te geven. Dinsdagnamiddag leerden we touwklimmen en close combat van de enige West-Vlaming die daar rondliep. Kben er nog altijd niet aan uit of dat nu een vecht- of verdedigingssport is, kweet alleen dat ik het nooit goed deed! Van de Gidsen kregen we een privé-concertje ingeleid door de Brabançonne (rechtstaan dus) Om onze dinsdag af te sluiten marcheerden we naar nog een ander gebouw waar we mochten kijken naar een film met Louis de Funès (le gendarme de Saint-Tropez)
Woensdag
Traditiegetrouw stapten we weer in ons pyjamaatje naar douches, bed opmaken en repeteren.
’s Middags reden we met de bus naar Duisbergen of iets dat daar op lijkt. Alé naar ergens waar we met moutenbikes gereden hebben. Toen ontdekte ik pas écht hoe ambetant mannenfietsen zijn! Er was een enorm lang modderstuk naar beneden waar we niet hoefden te trappen. Zalig! Tot we beneden kwamen en ze zeiden: “Zelfde weg terug!” Je had ons gezichten moeten zien! Uiteraard waren we ’s avonds allen doodmoe maar toch moesten we onze dagelijkse afblaffing (=drill) ondergaan.
Donderdag
Eerste dag zonder sport (Joepie!). Met zo’n grote, groene legercamions maakten we de autostrade naar Brussel onveilig. Daar bezochten we de politie te paard en ook daar werden we verplicht ons klakse op te zetten. De stoere man of vrouw soldaatjes mochten ook een ritje maken op die paarden. Donderdagavond was zonder twijfel de leukste avond: Karaoke!!! Karajokeuh voor ons homobegeleider, we vragen ons nog altijd af hoe hij door de militaire testen geraakt is (“Zit mijn kont goe in dees broek?”). Voor diegenen die denken dat legerkost niet te eten is, mispoes! We kregen zelfs een BBQ! De andere maaltijden waren ook wel eetbaar hoor maar daar kreeg je echt enorm grote reusachtige porties op je bord geschept. Bord leegeten was verplicht. Zoniet: de hele zaal afruimen (voor ene keer niet pompen) Natuurlijk moesten we toch zeker ene keer de regels overtreden é. Als je buik vol zit ewel dan zit die vol é. Dus mensen die tips nodig hebben om eten kwijt te geraken op kamp zijn welkom bij Margo, Stephen of ikke.
Vrijdag
Onze week zat er bijna op, iedereen was nog moe van de lange nacht. Jaja Zelfs in het leger kennen ze bier en katers! ’s Middags mochten we onze drilkunsten showen op het paradeplein. Toen hebben we ook ons overlevingsdiploma gezien (dat direct weer afgepakt werd omdat we nog moesten marcheren).
Oja nog 1 ding : voor diegenen die denken dat pompen niet lastig is Hier volgt hoe legermannen tellen: 1-2-3-4-5-5-6-6-6-7-7-8-8-9-9-9.15-9.30-9.75-10
Ziezo, hier stop ik mijn verslagje voor vragen weet je al waar je terecht kan en wees maar flink en doe die handen uit de zakken (je hebt daar niks verloren) of anders…POMPEN!
Soldaat
Bieke
Voorwaarts…Ars!
nvdr: op de nationale feestdag, 21 juli, marcheren de deelnemers van de jongerenstage in het traditionele défilé na de Gidsen. Hieronder enkele impressies van de reeds gemaakte vorderingen:
Uitslag Certamen Valencia hoogste afdeling
RESULTADOS SECCIÓN DE HONOR C.I.B.M. “CIUDAD DE VALENCIA” 2008
1º PREMIO 361,5 PUNTOS ATENEO MUSICAL DE CULLERA
2º PREMIO 354,5 PUNTOS C.I.M.LA ARMÓNICA DE BUÑOL
3º PREMIO 346,5 PUNTOS KONINKLIJK BEVERS HARMONIEORKEST
Andere deelnemers in de hoogste afdeling:
Unió Musical de Torrent (Valencia)
Sociedad Unión Musical de Almoradi (Alicante)
Voor een overzicht van alle resultaten, ook die uit de lagere afdelingen, klik hier.
Ghost Train Triptych
Pieter D. vond een andere opname van van Ghost Train Triptych. Wie de uitvoerders zijn is niet helemaal duidelijk, waarschijnlijk gaat het om het Rutgers Wind Ensemble
Ghost Train Triptych - Eric Whitacre
Vooruit in Recht
Een exclusieve post vanuit de jeugdherberg in Malmedy: een fotoreportage van het concert van 6 juli in Recht.
